Focus of veelheid? Een paradox ontrafeld

Focus of veelheid? Een paradox ontrafeld

“Focus op één ding”
“Kies gewoon iets”
“Begin iets en maak het af”

Focus is dé voorwaarde voor succes. Veelheid is wat afleidt van de focus, waardoor je “van alles een beetje kan, maar niets écht goed”. In deze overtuiging staan beide aspecten lijnrecht tegenover elkaar en lijkt het wel alsof er een verliezer moet zijn. Kunnen we er ook anders naar kijken? Kunnen we ‘veelheid’ terug een volwaardige plek geven naast het (momenteel) overgewaardeerde ‘focus’?

Bij paradoxen schuilt het gevaar dat we het gevoel krijgen dat we moeten kiezen. Hoe kunnen we omgaan met dat spanningsveld? Hoe kunnen we het of-of denken overstijgen?

Ik vond soelaas in de boeken van Ivo Brughmans: ‘De kunst van het paradoxale leven’ en ‘Paradoxaal leiderschap’. Daarin wordt een kader geboden om beide polen van een paradox als gelijkwaardig te zien, en om ons vermogen tot én-én denken aan te scherpen. Er zijn verschillende manieren om met een paradox om te gaan, en die vertaalde Ivo in het polariteitenwiel. Zo is het wiel dan ook bedoeld: als een weergave van mogelijkheden tussen dewelke je kan ‘navigeren’, en niet als vaststaande fases die je één voor één moet doorlopen.

 

 

Wat gebeurt er als we de paradox ‘Focus-Veelheid’ naast dat wiel leggen? Ik nam de proef op de som.

 

  1. Eenkennige verbinding. Hier wordt enkel ruimte gegeven aan één pool. Bv. het hebben van focus wordt verheerlijkt en veelheid wordt onderdrukt. Je dwingt jezelf in het keurslijf van de specialist en drukt jouw verlangen naar afwisseling weg. Of net het omgekeerde: je fladdert constant van het ene naar het andere, zonder ooit iets ‘vast te pakken’. Zo’n eenzijdige verbinding vraagt veel energie en heeft niet zelden als effect dat de weggedrukte pool vroeg of laat in volle kracht terugslaat.
  2. Uitlaatklep. De pool ‘focus’ heeft de dominante rol, maar ‘veelheid’ krijgt af en toe een (gecontroleerde) uitlaatklep. Je legt jezelf bv. helemaal toe op één thema of vaardigheid, maar tijdens vakanties laat je jezelf toe om te vlinderen. Je mag dan verschillende boeken tegelijkertijd lezen, workshops allerhande volgen, enz.
  3. Silo’s. Op je werk gedraag je je als specialist, maar in jouw privéleven laat je jezelf toe jouw nieuwsgierigheid te volgen, waar die ook heen gaat. Het zijn twee gescheiden werelden, alsof je twee verschillende personen bent naargelang de context.
  4. Situationeel. Je schakelt tussen de twee polen naargelang de situatie. Bv. je hebt een eigen zaak en probeert aan te voelen wanneer focus vereist is en wanneer je net moet gaan verbreden. Het floreren van jouw zaak is hier het uitgangspunt, je zet de polen heel bewust in.
  5. Balans. Je legt jezelf een maximum aantal hobby’s op. Je vindt het best ok dat je je niet wil beperken tot één ding, maar je laat jezelf ook niet helemaal gaan. Per jaar laat je je jezelf toe om twee hobby’s op te nemen en die ook vol te houden tot het volgende jaar, ongeacht hoe je je daarbij voelt. Je voelt je bij deze oplossing niet zielsgelukkig, maar het lijkt je een redelijk compromis.
  6. Combinatie. Gedurende een bepaalde periode gedraag je je als specialist, maar na een tijdje schakel je over naar een ander domein, waar je je weer helemaal gaat ingraven. Je hebt dus wel degelijk focus, maar op de lange termijn bouw je een veelheid aan expertises op. Of je bouwt een zaak op rond een overkoepelend thema, bv. je noemt jezelf een ‘storyteller’. Daaronder kan jij een veelheid aan activiteiten parkeren, zoals artikels schrijven, documentaires maken, en waarom niet mensen coachen aan de hand van hun levensverhaal?
  7. Synthese. Generalisme is jouw ‘merk’, het is jouw specialiteit. Jouw focus ligt hem net in de veelheid, beide polen komen samen en vormen een ‘creatieve synthese’. Bv. jouw job bestaat er uit om heel veel domeinen te verkennen en hier linken tussen te leggen. Of je bent aangeworven op een project om net de verbinder te zijn tussen verschillende expertises.

 

Het is natuurlijk verleidelijk om de fase van de creatieve synthese als ideaal te zien, maar ook dat zou weer een valkuil zijn. Waar ligt de ideale balans tussen focus en veelheid voor jou? Wat vragen de huidige omstandigheden? Als seriële specialist heb je wellicht weinig boodschap aan de creatieve synthese, of misschien zit je nu éénmaal in een situatie waarbij tijdelijke focus van jou vereist is. Maar het hoeft geen gegeven te zijn waar je in vast zit. Leren spelen met je paradoxen maakt dat je meer opties hebt en dat je, op momenten dat je het nogal zwart-wit ziet, jouw vermogen tot én-én denken zal aanboren. Het polariteitenwiel is hierbij een handig hulpmiddel.

Een vraag aan jou nu: hoe schakel jij tussen de polen ‘focus’ en ‘veelheid’? Welke vormen uit het polariteitenwiel verkende je al en hoe kreeg dat concreet vorm? Benieuwd naar jullie ervaringen!

 

 

Begin 2018 geven Ivo Brughmans en ikzelf een training in het “Paradoxaal coachen”. Gericht op alle professionals die in hun begeleidingswerk paradoxen wensen in te zetten als een kracht.

“De pop-up onderneming verplichtte me uit mijn vertrouwde omgeving te komen.”

“De pop-up onderneming verplichtte me uit mijn vertrouwde omgeving te komen.”

 

Dit interview kadert in een reeks dat werd afgenomen voor het online magazine van ‘de Pop-up Onderneming‘, een traject voor (veelzijdige) starters.

 

De opkomst was groot bij de kickoff van de pop-up onderneming. Velen voelden zich geroepen, vijf gingen de uitdaging aan. Sven zette als jonge kok mee de stap. Afgestudeerd in 2006 trok hij een jaar naar de Verenigde Staten om zijn kookkunsten te verdiepen. Terug in Brugge werkte hij in verschillende sterrenzaken en vond geleidelijk zijn roeping als patissier. In 2016 zette hij de stap naar freelance kok. De droom om een dessertenrestaurant te beginnen was er al. De durf om te springen nog niet. De pop-up onderneming kwam op het juiste moment.

 

Drijfveer was om de droom van die zaak waar te maken. Welke rol speelde de pop-up onderneming bij de realisatie van het restaurant?

 

De horeca is een kleine wereld. We kennen elkaar (bijna) allemaal. Het is vaak vissen in dezelfde vijver. De pop-up onderneming verplichtte me uit mijn vertrouwde omgeving te komen. Ik ontmoette mensen met een erg verschillende achtergrond, werd betrokken bij start-ups met een andere invalshoek. De synergie tussen mensen met verschillende ideeën, en de energie die daardoor vrijkwam, stimuleerde me enorm.

 

Ondersteuning op maat

 

Een paar jaar geleden ging ik naar een startersavond van Unizo. Met een oppervlakkige uitleg en een bundeltje papieren stond ik nadien weer op straat. Een groot contrast met het maatwerk van de pop-up onderneming. Elk in hun eigen stijl brachten Wouter, Kris en Silvia hun expertise in de groep. Wouter duwde me richting ‘doen’. Hij gaf me zelfvertrouwen, ook bij het zakelijke luik. Silvia keek mee naar de menu’s en Kris leerde me over omgaan met moeilijke klanten. Ik omringde me tijdens het experiment met verschillende types raadgevers. Vrienden die sowieso supporterden, andere zelfstandigen en horecamensen, en natuurlijk de pop-up ondernemers.

 

Dessert Space

 

Binnen het experiment was ik een buitenbeentje. Ik wist wat ik wou. Ik wou kok aan huis worden en een pop-up restaurant. Op 26 juni opende Dessert Space in de oude vismijn van Zeebrugge. Tijd was mijn belangrijkste ingrediënt. Met natuurlijke producten, maar een beetje suiker en veel fruit creëerde ik een suggestiemenu met drie desserts. Koffie schenken in een cafetière was een risico maar zorgde samen met de huisgemaakte ijsthee voor genieten. De versgebakken koekjes maakten het geheel af.

 

’Fuck, ik heb een probleem’

 

Ik had een idee, ik wist hoe het moest en na een week bleek het niet te werken. Ik heb om hulp geroepen, een aantal zaken verbeterd en ben verder gegaan. Als je me vraagt wat ik deze zomer geleerd heb, is het dat. ‘Fuck, ik heb een probleem’ roepen en mijn hand opsteken. Er is altijd iemand die je komt helpen. Ik heb niks verdiend maar wel veel ervaring en kennis opgedaan.

 

Je bent als ondernemer gegroeid. Hoe zie je jezelf evolueren?

 

Ik wil mijn grenzen blijven verleggen. In de horeca is chef worden in principe het hoogste doel. Maar daar ligt mijn ambitie niet. Ik wil zoveel mogelijk proeven. Letterlijk en figuurlijk. Door als kok aan huis te werken of in te springen wanneer er handen tekort zijn in een keuken. Door zelf nieuwe experimenten op te zetten. Bijleren en afwisseling, dat staat centraal. Hard werken om volop te kunnen genieten van mijn vrije tijd.

 

Het experiment van de pop-up onderneming is afgesloten. Heb je nog een laatste advies voor prille starters?

 

Het is een bewogen jaar geweest. Je had me anderhalf jaar geleden moeten zien, dan zag het er heel wat minder uit. Ik ben erg gegroeid. Zelfvertrouwen is absoluut iets wat ik voor mezelf meeneem uit dit experiment. Maar ook dat je vrienden je supporters zijn, je netwerk de kritische stem. En wanneer je een fuck-momentje hebt, je zeker moet ingrijpen. Je moet het zelf doen maar het lukt wel.

 

https://svencoryn.wordpress.com

 

Met dank aan Margot Collet voor het interview!

In oktober 2017 starten we met de 2de editie van de Pop-up Onderneming!
Lees er hier meer over:

 

“Ik ben gestopt met zoeken en nu doe ik vooral.”

“Ik ben gestopt met zoeken en nu doe ik vooral.”

 

Na een wereldreis van negen maand die haar van Hong Kong naar Argentinië bracht, besefte Véronique Schaillee dat een mens erg ver kan geraken met een avocado en een blikje tonijn. Haar reiservaringen brachten haar ertoe opleidingen gezondheidsconsulent en intuïtive nutritionist te volgen. In Pure Thing combineert ze haar gastvrijheid met haar liefde voor schrijven, reizen en gezonde voeding.

 

 

Wat heeft de Pop-up Onderneming betekend?

 

Ik vond een groep gelijkgestemden en een plek om ondernemer te zijn op een manier die bij me past. Ik had altijd zenuwen voor de vraag: “Wat doe jij?” omdat ik met zoveel verschillende dingen bezig ben. Mijn verhaal paste niet binnen het traditioneel kader van “Waar is jouw businessplan?”. Bij de Pop-up Onderneming had ik meteen een klik met de creatieve en positieve sfeer. Ik steek liever tijd in uitvoeren dan in businessplannen schrijven. Vanuit de groep kwam meteen de ervaring dat ze er in geloofden, en dat was belangrijk voor mij. Als men mij nu vraagt wat ik doe, vertel ik gewoon over het project waar ik op dat moment mee bezig ben. Het geeft me het gevoel dat ik alle kanten uit kan, en daar hou ik van.

 

Waarin verschilt het van andere initiatieven?

 

Twee zaken schieten me zo te binnen. Je hebt de frisse, kwaliteitsvolle blik van Silvia. Ze bekijkt jouw verhaal vanuit een andere invalshoek en brengt een aantal van je kwaliteiten naar voor. Ze was de eerste die benoemde dat ik een gastvrouw pur sang ben. Het samenbrengen van mensen in een aangename sfeer, hen vooruit helpen met gezonde voeding, daar krijg ik energie van. Daarnaast had je de combinatie van de drie verschillende coaches. Silvia heeft het talent de juiste dingen uit de mensen te halen. Kris geeft dan weer structuur aan het geheel en kijkt op praktische wijze naar de vooruitgang van de deelnemers. Wouter brengt dan weer het zakelijke aspect onder de aandacht.

 

Op welk vlak is jouw ondernemerschap gegroeid en wat heeft daartoe bijgedragen?

 

Eerst zat ik te “strugglen” met de zoektocht naar het gouden idee. Er was mijn passie voor reizen, mijn aandacht voor gezonde voeding en gezondheid, mijn verlangen om mensen samen te brengen en mijn schrijftalent. Ik pijnigde mijn geest om dit tot een goed ondernemersverhaal te kneden. Ik dacht dat eens ik dat ene gouden idee zou hebben dan alles vanzelf zou lopen. Maar ik ben gestopt met zoeken en nu doe ik vooral. Ik probeer verschillende dingen uit, zonder angst, zoals samen met Sandra wekelijks op de Bio-markt van Gent staan met huisgemaakte bio-producten.

Wat is de meerwaarde van de groep?

Absoluut de kruisbestuiving, inspiratie en nieuwe samenwerkingen. We zijn alle vijf mensen die geen specifiek of te ambitieus plan hadden. Toch stuwt het positivisme in de groep je vooruit en door de ideeënuitwisseling kan je groeien in je project. Het is een mini-community van vijf mensen die elkaar steunen door dik en dun.

 

Waar ben je het meest trots op?

Dat ik ben wie ik ben en meer mijn authentieke zelf durf tonen, met min- en pluspunten. Authenticiteit, daar geloof ik het meeste in. Als je jezelf bent en in de juiste flow zit, trek je de juiste mensen aan. Zo sprak Voedselteams me bijvoorbeeld aan op de biomarkt om een demo te geven tijdens hun opendeurdag. Soms is het met een klein hartje, wanneer ik iets nieuws aanga. Maar ik spreek steeds met mezelf af: je moet er toch minimum één keer voor gaan. Mezelf verontschuldigen, daar ben ik ook mee gestopt. Jezelf op de achtergrond duwen, daar heeft niemand een boodschap aan.

Als je één moment zou moeten benoemen waar er voor jou een soort hefboom kwam, wat zou dat dan zijn?

Al meteen op de eerste dag, toen iedereen zijn verhaal deed, had ik een klik. Amai, dat zit hier goed! Er was een toffe, creatieve en positieve sfeer. Toen ze stuk voor stuk hun presentatie brachten, deed dat alle puzzelstukjes op zijn plaats vallen. Maar ook op de laatste dag, toen we uitwisselden over ons persoonlijk traject. Elke deelnemer haalde er iets moois uit en stond sterker in zijn onderneming. Ik had de indruk dat ook de coaches pas op die laatste dag zagen wat het traject teweeg had gebracht.

 

Mocht je één raad mogen geven aan een starter, wat zou dat zijn?

Gewoon doen, ga ervoor! Lukt het niet, probeer dan iets anders uit. Zelfs als je niet gelooft in jezelf, doe het dan toch maar. Maar ook: “Don’t quit your daytime job.” Hou een reserve achter de hand. Het is misschien cliché, maar meer financiële zekerheid geeft meer speelruimte om allerlei dingen uit te proberen.

 

http://pure-thing.com

 

Met dank aan Vanessa Matthyssen voor het interview!

In oktober 2017 starten we met de 2de editie van de Pop-up Onderneming!
Lees er hier meer over:

 

 

“Ik heb het vertrouwen en het lef teruggevonden om dingen zélf te doen en uit te proberen.”

“Ik heb het vertrouwen en het lef teruggevonden om dingen zélf te doen en uit te proberen.”

Dit interview kadert in een reeks dat werd afgenomen voor het online magazine van ‘de Pop-up Onderneming‘, een traject voor (veelzijdige) starters.

 

Klaar De Schepper opent de deur met een brede glimlach en ontvangt me in haar huis met atelier. Ze woont in een voormalige verfwinkel en ik kan niet anders dan bedenken hoe perfect dit bij haar past. Klaar maakt met haar start-up ‘dierzame’ shirts bedrukt met bijzondere dieren. Zelf getekend, met veel liefde voor originele ontwerpen en het vak van zeefdrukken. We blikken terug over het afgelopen jaar: haar parcours bij de Pop-Up Onderneming.

 

Met vijf mensen zijn jullie van start gegaan in de Pop-Up Onderneming. Wat heeft jou ertoe aangezet om deel te nemen aan dit traject?

 

Ik loop al heel lang rond met het idee om zelfstandige te worden. Dat varieerde van houten kisten op wielen gaan produceren tot T-shirts bedrukken of een knutselwinkel starten. Een paar jaar geleden stelde ik al eens een ondernemingsplan samen en daarmee ben ik naar het ondernemersloket gestapt. Dat viel tegen. Ik kreeg meteen het deksel op de neus. Mijn idee om T-shirts te bedrukken werd onhaalbaar geacht en in 1-2-3 van tafel geveegd. “Je hebt niet de juiste opleiding en je hebt geen connecties in de sector.” zeiden ze me. Daar stond ik een half uur later weer buiten met mijn zelfvertrouwen helemaal zoek. Maar bij de Pop-Up Onderneming is de insteek helemaal anders. Wat mij vooral aansprak was dat ik niet moest beginnen met een businessplan of met één vastomlijnd idee. Bovendien werd er een duidelijk budget vooropgesteld. Ik wist hoeveel dit experiment me ging kosten en ik zag het daarom ook als een beredeneerde opportuniteit. Dat was heel bemoedigend en verfrissend in vergelijking met de klassieke ondernemerstrajecten.

 

Wat heeft de Pop-Up Onderneming nu concreet voor jou betekend?

 

Heel veel, alles eigenlijk. Zonder de Pop-Up Onderneming zat ik nog altijd met ideeën in mijn hoofd maar niets in mijn handen. Meer concreet nog? Ik heb het vertrouwen en het lef teruggevonden om dingen zélf te doen en uit te proberen. De hands-on aanpak werkte heel goed: knopen doorhakken, experimenteren en dan weer overleggen, kritisch evalueren en bijsturen. De flexibiliteit om mogelijkheden te zien hadden we allemaal. Maar om onze rode draad te herkennen en te benoemen en om overzicht en structuur te bieden waren de coaches onmisbaar. Het proces van de Pop-Up Onderneming geeft heel veel voldoening want je neemt verantwoordelijkheid voor je eigen keuzes en de coaches helpen je om focus te behouden. Belangrijk was ook dat de coaches zélf ondernemers zijn en dus spreken uit eigen ervaring. Zo konden ze ons ook bijstaan als het wat minder goed liep en kregen we ook op persoonlijk vlak een mooie begeleiding. Kortom, de Pop Up-onderneming is een zeer goeie leerschool geweest en ik zou niet staan waar ik nu sta zonder dit avontuur.

 

Jullie kwamen maandelijks bijeen voor besprekingen, overleg en om ideeën en ervaringen uit te wisselen. Wat was voor jou de meerwaarde van de groep?

 

De samenwerking met de andere Pop-Uppers heb ik als heel stimulerend ervaren. De groep werkte als klankbord. Je leert veel van wat de anderen doen, maar ook van hun feedback. De groepsdynamiek stuwt je vooruit. Dat brengt je in een stroomversnelling en tilt je naar een hoger niveau.

 

Wat waren voor jou het afgelopen jaar de belangrijkste mijlpalen?

 

Ongetwijfeld waren dat het bedenken van mijn merknaam en het uittekenen van mijn logo: Artamandua. Artamandua staat voor een combinatie van het woord ‘art’ of mijn liefde voor kunst en ‘tamandua’, een boommiereneter. Dan waren er nog mijn eerste zeefdrukles, mijn eigen btw-nummer en de eerste bestelling van 100 bamboe shirts waarvoor ik zelf het ontwerp mee tekende en die ik liet maken in Portugal voor een eerlijk loon. Dan waren er nog mijn website bouwen, op de eerste beurs staan en de eerste reacties van klanten.

 

Als je ziet wat je allemaal hebt gerealiseerd wat vervult je dan het meest met trots?

Ik twijfel nog steeds, maar ik probeer en leer mezelf al doende wat ik nodig heb. Dat maakt dat ik nu één van mijn ideeën echt gerealiseerd heb. Dat geeft me zelfvertrouwen en energie. Eigenlijk was mijn zoon de aanleiding want hij wou graag T-shirts met bijzondere, natuurgetrouwe dieren erop. Zelf voegde ik mijn waarden toe door te kiezen voor duurzame materialen, geen massaproductie maar originele stukken met als leuke extra een fiche met informatie over habitat, gewoonten en uiterlijke kenmerken van het dier. Ik heb iets tastbaars gemaakt los van gender, tijdloos en eenvoudig om door te geven, duurzaam en echt. Dat heb ik nu in handen en dat maakt me ongelooflijk trots en blij.

 

Welke plannen heb je voor de toekomst en wat is je volgende stap?

Door naar beurzen te gaan kan ik mijn onderneming bijsturen en krijg ik ook nieuwe inspiratie. Zo ga ik nu ook T-shirts maken voor dames en heren naast het aanbod dat ik al heb voor kinderen en tieners en start ik met herbruikbare tassen. Ik wil ook een etalage aan de voorkant van mijn huis want ik ga workshops organiseren waarbij ik de ‘maakkriebels’ kan doorgeven. Ik sta nog maar aan het begin, maar ik kijk uit naar elke volgende stap. Ik raad het traject van de Pop-Up Onderneming aan voor elke startende ondernemer. Want het geeft je richting, zelfvertrouwen en energie.

 

https://www.artamandua.be

 

Met dank aan Lieve Lauryssen voor het interview!

In oktober 2017 starten we met de 2de editie van de Pop-up Onderneming!
Lees er hier meer over:

 

 

 

 

Van burn-out naar bore-out: trap niet in de val

Van burn-out naar bore-out: trap niet in de val

Een burn-out meemaken is geen pretje. Ook al ben je hersteld, het is niet iets wat je gauw vergeet. Je doet er dan ook alles aan om het nooit meer te hoeven meemaken. Een gezonde instelling toch? Of kan je daar ook te ver in gaan?

Wat ik merk in mijn praktijk, is dat vele mensen de neiging hebben om van het ene uiterste naar het andere te gaan. In loopbaancoaching worden interesses, talenten, drijfveren verkend. Soms komen zelfs oude passies of interesses terug naar de oppervlakte.

Het enthousiasme dat onder een berg angst en/of bezorgdheid bedolven zat, is plots weer zichtbaar. En daar schrikken veel mensen van. Hun enthousiaste, gedreven zelf is nl. dezelfde persoon die nietsvermoedend in de burn-out valkuil is gewandeld. Reden genoeg dus om op de rem te gaan staan! Het resultaat is dat mensen net hun talenten gaan schuwen. „Zich rustig houden” evolueert dan niet zelden in (chronische) verveling, of bore-out.

 

Wat kan je dan wél doen?

Verken en erken jouw bezorgdheid

Merk je dat je op de rem gaat staan? Kijk dan naar wat er precies aan de hand is. Ben je inderdaad bang of bezorgd dat het de verkeerde richting zou uitgaan? Prima, dit is op zich een gezonde beschermingsreflex. Maar laat het jou niet verlammen.

Hoe kan je stappen zetten in wat je enthousiasmeert, nieuwsgierig maakt én tegelijkertijd bewaken dat je ook voldoende rust- en herstelmomenten inbouwt? Dat is een veel constructievere vraag!

 

Weet wat je optimale energiepeil is

Frouke Vermeulen, auteur van „Vechten tegen verveling” spreekt over een onderscheid tussen prikkelintensiteit en prikkelkwaliteit. Het eerste heeft te maken met de hoeveelheid prikkels die je op een dag ervaart. Zijn het er te weinig? Dan treedt verveling op. Zijn het er teveel? Dan kan je overprikkeld geraken en is herstel nodig. Het tweede heeft te maken met de inhoud van de activiteiten die je onderneemt. Sluit dit aan bij jouw talenten, bij de dingen waarvan je energie krijgt? Dan kan je spreken van een hoge prikkelkwaliteit.

Het is van vitaal belang dat je de activiteiten die jou enthousiast maken juist niet gaat schuwen.

Waar het bij de prikkelintensiteit aankomt op ‘niet te veel, niet te weinig’, geldt bij prikkelkwaliteit de ‘hier kan je niet in overdrijven’ regel. Waar mensen meestal bang van zijn, is dat de prikkelintensiteit weer te grote proporties aanneemt. Hierbij zien ze de prikkelkwaliteit soms verkeerdelijk ook als boosdoener, denk aan uitspraken genre „Ik wil niet meer met mensen werken, want dan ga ik daar te ver in”. Het is van vitaal belang dat je de activiteiten die jou enthousiast maken juist niet gaat schuwen. Het zijn net deze activiteiten die jouw batterijen opladen. Zie het als een energiereserve die maakt dat je extra veerkracht hebt als je dan al een keer teveel prikkels te verduren krijgt.

 

Ken jouw talenten

Om met de vorige tip aan de slag te kunnen, is het natuurlijk handig om zicht te hebben op wat jouw talenten precies zijn. Je kan hier op verschillende manieren mee aan de slag. Een paar suggesties:

  • Start gedurende min. 3 weken een logboek en noteer van welke activiteiten je energie krijgt, wanneer je de tijd uit het oog verliest, enz. Na een week kijk je telkens even terug en probeer je patronen te detecteren.
  • Lees het boek „Stop burn-out” van Luk Dewulf.
  • Zoek een loopbaancoach die ook bedreven is in het voeren van talentgesprekken. Zoek iemand die een onderscheid maakt tussen talenten (je laadt jouw batterij op) en competenties die geen talenten zijn (je kan het goed, maar wordt er zelf niet blij van).

Gun jezelf wat speeltijd

Probeer wat dingen uit vooraleer je echte engagementen aangaat. Geef jezelf de tijd om te ondervinden of iets werkt en in welke proporties je iets best tot jezelf neemt. Zo kom je ook jouw bezorgdheid tegemoet: blijkt het geen goede piste te zijn, dan kan je nog altijd terug. Maar meestal komt het hierop neer: je geeft jezelf de kans om terug te ervaren wat het is om op te gaan in een activiteit, betrokken te zijn én tegelijkertijd energie te krijgen.

 

Rusten doe je op jouw manier!

Wellicht heb je tijdens jouw burn-out bergen goedbedoeld advies gekregen. Je ‚moet’ rusten, je ‚moet’ gaan wandelen, dergelijke standaardadviezen. Het probleem met zulke raad is dat ze inderdaad standaard zijn. Niet perse op jouw maat dus. Rusten en recupereren doet niet iedereen door in de zetel te liggen. Gaan wandelen is niet voor iedereen de meest prettige vorm van ‘aan beweging doen’.

Rusten en recupereren doet niet iedereen door in de zetel te liggen.

Ga eens na waar jij van recupereert. Ook hier kan je weer gaan kijken naar jouw talenten: laad jij jezelf op door een boek te lezen, of naar een lezing te gaan luisteren? Of is met jouw handen bezig zijn, bv. in de tuin, een activiteit waarbij je de tijd uit het oog verliest? Zet dan vooral op die dingen in. Waar jij vooral nood aan hebt, is minder ‚moeten’!

 

Zie vermoeidheid niet perse als een slecht teken

Het valt niet altijd haarfijn uit te leggen en toch snappen de meeste mensen wel wat je bedoelt als je zegt dat er een goede vermoeidheid bestaat en een slechte vermoeidheid. Misschien valt de goede versie wel nog het best te omschrijven als „moe maar voldaan”. Als er gepraat wordt over activiteiten die je energie opleveren, wordt hier dus vooral mentale energie mee bedoeld. En die kan je ook voelen als je uitgeteld in je zetel neerploft na een dagje klussen op de school van je kind bv.

 

Het is vaak meer dan werk alleen

Om even terug te gaan naar het optimale energieniveau van daarnet: prikkels zijn alle dingen die tot jou komen op een dag, en daar horen dus ook bv. voeding en omgevingsfactoren bij. Ben je bang om overprikkeld te worden, breng dan eens alles in kaart. In wat soort omgeving vertoef je? Woon je in een drukke buurt, heb je een huis vol drukke kinderen, of staat de tv vaak op, enz.? Voor alle duidelijkheid: deze factoren zijn niet perse problematisch (noch altijd te controleren), maar ze maken wel deel uit van het geheel! Ook jouw voeding en slaapkwaliteit zijn hier van groot belang. Veel suikers nuttigen, of veel koffie drinken zijn evengoed factoren die jouw lichaam een zekere stress bezorgen. Mijn boodschap is niet om hier een obsessie van te maken, maar breng het gewoon mee in rekening wanneer je op zoek gaat naar jouw ideale prikkelniveau.

Pin It on Pinterest